Sterk van binnen en van buiten: Frida Gylner over mindset, training en voeding

Wanneer je terugkijkt op Frida vóór 2018 en Frida vandaag, wat zou je zeggen dat het grootste verschil is?

– Het grootste verschil is waarschijnlijk dat ik veel nederiger ben geworden. Zowel tegenover het leven zelf – dat je überhaupt mag bestaan en elke dag wakker mag worden – als tegenover andere mensen. Over het algemeen ben ik als persoon accepterender en begripvoller geworden.

Er vindt zo’n grote verandering in je plaats dat die bijna niet uit te leggen is. Ik heb zelf echt geprobeerd er woorden aan te geven, maar het is meer een gevoel.

Ik ben niet langer dezelfde persoon en ik herinner me bijna niet meer hoe een gewoon leven voelt vergeleken met het leven dat ik nu heb.

Er is echt een vóór en een na. Vroeger bestond ik slechts en was het leven zwart-wit. Nu leef ik echt en is het leven in kleur. Natuurlijk is het verdrietig om een kankerdiagnose te krijgen, maar ergens begrijp je misschien ook beter waar dit leven eigenlijk om draait.

De dood is voortdurend aanwezig. Het voelt als een dreiging, als een tikkende tijdbom, alleen weet je niet wanneer of zelfs óf die zal ontploffen. Het is als een programma dat voortdurend op de achtergrond draait.

Op de voorgrond gaat het gewone leven door en heb ik het voorrecht om energiek, alert en sterk te zijn, zowel fysiek als mentaal. Maar op de achtergrond zijn er existentiële vragen, zorgen en een vorm van chronisch lijden. Het is niet altijd actief aanwezig, maar het is er wel.

Je ging van je eerste stappen na de verlamming naar het lopen van een halve marathon en het voltooien van En Svensk Klassiker. Wat heeft die reis je geleerd over het lichaam?

– Het belangrijkste is om je lichaam niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Het voelde een beetje alsof ik opnieuw werd geboren, maar dan als volwassene.

Mijn hersenen waren er nog, maar ik moest opnieuw leren lopen, eten en simpelweg weer in mijn lichaam aanwezig zijn.

Ik was mentaal zo uitgeput dat mensen soms tegen me moesten zeggen: “Frida, je staart weer voor je uit. Verplaats je blik.” Dan moest ik bewust mijn aandacht ergens anders op richten.

Ik kreeg een enorm respect voor mijn lichaam. Mensen denken vaak dat je oorlog moet voeren of moet vechten tegen de ziekte, maar ik dacht juist: wat een ongelooflijk lichaam dat er gewoon is en mij blijft dragen.

Natuurlijk maakt mijn immuunsysteem fouten en daarom heb ik deze tumor gekregen. Maar mijn lichaam is niet tegen mij. Het werkt mét mij, en dat heeft het al meerdere keren bewezen.

Eerst besefte ik dat ik een lichaam héb. Daarna heb ik er vrede mee gesloten en ben ik het gaan aanmoedigen. Ik luister ernaar, respecteer het en praat soms zelfs tegen mijn lichaam.

Ik zie het een beetje als een machine die goed moet functioneren, en daarom help ik mee door het zo goed mogelijk te onderhouden, verzorgen en ondersteunen.

Je hebt gezegd dat fysieke kracht mentale kracht opbouwt. Wat betekent dat voor jou in de praktijk?

– Dat besefte ik vroeger helemaal niet, omdat ik nauwelijks sportte en ook niet bijzonder gezond at. Alles wat met gezondheid te maken had, nam ik als vanzelfsprekend.

Maar wanneer je alles verliest wat gezondheid inhoudt, in zekere zin, besef je waartoe je lichaam en geest werkelijk in staat zijn.

Ik verloor mijn houvast en dacht: “Ik ga nu toch dood, dus ik moet ontdekken wat ik eigenlijk allemaal aankan.” Het was een soort overlevingsinstinct. Voor mij hangt je fysiek sterk voelen direct samen met je mentaal sterk voelen.

Als ik niet train en voel dat ik inzak, of dat ik niet goed voor mezelf zorg, beland ik vrij snel in een mentale dip.

Ik word angstiger. Ik voel me zwakker, mijn lichaam voelt zwak aan en soms heb ik het gevoel dat ik door de ziekte wordt opgeslokt. Maar wanneer ik fysiek sterk blijf, heb ik het gevoel dat ik bergen kan verzetten, wat er ook gebeurt.

In de zwaarste periode probeerden artsen me antidepressiva voor te schrijven. Maar het enige dat voor mij echt werkte, was beweging. Toen ik intensief en zwaar begon te trainen, had dat meer effect dan welke medicatie mij ooit werd aangeboden.

Training is voor mij een gelukspil die rechtstreeks bijdraagt aan mentale veerkracht en een positieve mindset.

Mindset, motivatie en doorgaan wanneer het moeilijk wordt

Frida komt vaak terug op het idee dat motivatie vluchtig is. Het kan helpen om te beginnen, maar het helpt niet altijd om vol te houden.

Om echte verandering te creëren, heb je ondersteunende structuren nodig, lagere drempels en interesse in het proces zelf.

Het gaat er niet om dat je je altijd geïnspireerd voelt. Het gaat erom dat je het gemakkelijk genoeg maakt om door te gaan, ook wanneer die inspiratie ontbreekt.

Wat denk jij dat het belangrijkste is om te begrijpen over de verbinding tussen lichaam en geest?

– We lopen rond met ons lichaam zonder er echt bij stil te staan dat het er is. Aandacht besteden aan je lichaam, er nieuwsgierig naar zijn en ontdekken waartoe het in staat is, is ongelooflijk belangrijk.

Als je normaal niet sport en je begint een beetje te bewegen – misschien rustig hardlopen of iets zwaars optillen – merk je al snel dat er iets verandert.

Niemand heeft ooit spijt van een training. Dat komt doordat er zowel in de hersenen als in het lichaam, op biochemisch niveau, ontzettend veel gebeurt dat we misschien nog niet eens volledig begrijpen.

We moeten ons lichaam gebruiken om het beste uit onze geest te halen. Ze zijn volledig van elkaar afhankelijk.

Stress, zorgen en mentale strategieën

Wanneer Frida met stress of zorgen wordt geconfronteerd, werkt ze veel aan het loskoppelen van gedachten van de werkelijkheid.

Ze probeert gevoelens toe te laten in plaats van ze weg te duwen. Ademhaling, beweging, stilte en concrete handelingen worden manieren om denkpatronen te doorbreken en terug te keren naar het lichaam.

Een van haar meest praktische hulpmiddelen is verrassend eenvoudig: de afwas met de hand doen.

Welke mentale strategieën gebruik je wanneer je te maken krijgt met stress, zorgen of weerstand?

– Ik probeer mezelf los te maken van de gedachte. In mijn situatie is het gemakkelijk om in rampscenario’s terecht te komen, maar dan probeer ik mezelf eraan te herinneren dat het slechts gedachten zijn.

Gedachten zijn geen feiten. Het zijn gewoon gedachten, en deze gedachte veroorzaakt een ongemakkelijk gevoel in mijn lichaam. Dat is helemaal oké.

Hoe meer weerstand je biedt en hoe harder je probeert een gedachte weg te duwen, hoe interessanter die voor je brein wordt.

Natuurlijk lukt dat niet altijd. Soms betekent het gewoon hard huilen, op een kussen slaan of naar de sportschool gaan om te boksen terwijl de tranen over mijn wangen lopen. Ook dat is een strategie: het gewoon toelaten.

Meer manieren waarop ik stress verminder:

• Diep ademhalen helpt me ook. Ik richt mijn aandacht op mijn ademhaling en tel 21 ademhalingen terug. Als ik mijn concentratie verlies bij 18, begin ik opnieuw.

• Ik heb ook verschillende stilteretraites gevolgd met een boeddhistische insteek. Daar heb ik veel methoden en strategieën geleerd rond meditatie en bewustzijn.

• Daarnaast gaat het erom het patroon te doorbreken door iets anders te doen. Ik zie de hersenen een beetje als een computer.

Als mijn hoofd volledig bezig is met angst of zorgen, probeer ik dat proces te onderbreken door iets concreets te doen.

Mijn psycholoog zei bijvoorbeeld eens: “Afwassen met de hand is heel goed voor je, Frida.”

Wanneer je afwast, ruik je het afwasmiddel, voel je het water op je handen – warm en koud. Je hoort het geluid van de kraan en het gekletter van het servies. Je activeert meerdere zintuigen tegelijk.

Als je iets met aandacht en bewustzijn doet, kan het verrassend interessant worden. Voor mij gaat het erom mijn bewustzijn naar de voorgrond te brengen wanneer ik me slecht voel en op te merken: dit is wat er nu gebeurt. Doorbreek het patroon en doe iets anders.

Training als toevluchtsoord en geloof in de toekomst

Toen Frida vóór haar operatie begon met hardlopen, veranderde haar relatie met training volledig.

Ze had altijd al begrepen dat bewegen goed voor je is, maar toen beweging verbonden raakte met overleven, begreep ze de kracht ervan op een heel ander niveau.

Training werd ook een manier om het beeld dat ze van zichzelf had te veranderen. Wat ze eerder voor onmogelijk had gehouden, bleek toch mogelijk te zijn.

Je begon vóór de operatie met hardlopen nadat je arts het belang van beweging had benadrukt. Hoe veranderde dat je kijk op training, en wat betekent training vandaag voor je?

– Het veranderde alles. Ik had altijd begrepen dat training goed voor je is, maar niet op het niveau waarop ik dat vandaag begrijp.

Bovenal veranderde het het beeld dat ik van mezelf had. Ik had altijd gezegd dat ik het niet kon. Ik had daar zelfs discussies over met mijn toenmalige vriend en zei dingen als: “Dat is niet mogelijk” en “Je begrijpt het niet, het doet pijn aan mijn longen.” Die mentale blokkades waren voor mij waarheid geworden.

Plotseling werd ik ergens toe gedwongen en vocht ik voor mijn overleving, en toen bleek het juist ontzettend goed te gaan. Ik liep die eerste vijf kilometer in 26 minuten. Ik had nooit gedacht dat dat mogelijk zou zijn. Vanaf dat moment wist ik: natuurlijk is het mogelijk.

– Tegenwoordig betekent training alles voor mij.

Er zijn mensen die veel meer trainen dan ik, maar voor mij is het vooral een toevluchtsoord. Het is mijn eigen kleine veilige ruimte waar ik kracht kan verzamelen, mezelf kan opbouwen en hoop en vertrouwen kan voelen – in mezelf, mijn lichaam en de toekomst.

Ik houd ook van omgevingen waar mensen sporten. Sportscholen, sporthallen en plekken waar mensen goed voor zichzelf zorgen, hun lichaam gebruiken, zichzelf uitdagen, in zichzelf geloven, grenzen verleggen en vooruit willen.

Welke vorm van training heeft jouw voorkeur?

– Hardlopen, krachttraining en een beetje boksen. Een paar maanden geleden bokste ik meer, maar daar ga ik zeker weer mee beginnen.

Wat is jouw beste advies voor iemand die wil beginnen met trainen na een periode van stress, ziekte of weinig energie?

– Verlaag de drempel zo ver dat falen bijna onmogelijk wordt. Ik ben een groot fan van het boek Atomic Habits van James Clear. Het heeft mij enorm geholpen.

Het gaat erom de startknop te vinden en het zo eenvoudig mogelijk te maken. Als je meer wilt lezen, kan het doel bijvoorbeeld zijn om elke ochtend één pagina te lezen, gekoppeld aan een gewoonte die je al hebt.

Hetzelfde geldt voor training. Maak het zo eenvoudig dat er geen weerstand ontstaat. Zodra de weerstand te groot wordt, bestaat het risico dat we afhaken.

Ik vind het ook prettig om een intentie voor de dag te bepalen. Wie wil ik vandaag zijn? Het gaat erom mogelijkheden te zien in plaats van obstakels. Zelfs wanneer iets moeilijk is, kun je proberen het potentieel ervan te zien. Dat geldt voor training, werk en het leven in het algemeen.

Er zijn zoveel perspectieven en methoden te ontdekken die het leven rijk, boeiend en betekenisvol kunnen maken. Omring jezelf met mensen en ideeën die je inspireren.

Voeding – Je lichaam van de juiste brandstof voorzien

Voor Frida draait voeding niet om calorieën of prestaties. Het gaat om brandstof, energie en het creëren van betere omstandigheden voor het lichaam.

Ze beschrijft ontstekingsremmende voeding als iets dat in de basis heel eenvoudig is: pure voeding, zo min mogelijk ingrediënten en een focus op wat het lichaam daadwerkelijk kan gebruiken.

Hoe leg jij ontstekingsremmende voeding uit?

– Ik probeer het meestal zo eenvoudig mogelijk uit te leggen. Als je het strikt bekijkt, gaat het om voedingsmiddelen die idealiter uit één ingrediënt bestaan.

Denk aan pure producten zoals vlees, vis, gevogelte, eieren, groenten, noten, olijfolie en omega 3.

Als health coach praat ik niet over calorieën. Voor mij is voeding brandstof voor het lichaam. Ik vergelijk het vaak met premiumbrandstof in een Ferrari tanken, in plaats van je lichaam te behandelen als een versleten Opel.

Er zijn ook voedingsmiddelen en ingrediënten zoals kurkuma, gember en knoflook die het lichaam kunnen ondersteunen.

Ik ben behoorlijk geïnteresseerd in optimalisatie, maar zodra je begint te merken hoeveel verschil voeding kan maken in hoe je je voelt, wordt het ook leuk.

Wat is het verschil tussen ontstekingsremmende voeding en een ketogeen dieet?

– Een ketogeen dieet is specifieker. Als je naar je bord kijkt, zou een zeer groot deel van je energie-inname uit vet moeten komen, idealiter 75 tot 80 procent of meer.

Dat kan afkomstig zijn van avocado, olijfolie, paranoten, dierlijke vetten, een goede entrecote of kip met vel.

Ontstekingsremmende voeding is breder. Het draait niet alleen om vetten, maar vooral om het ondersteunen van het lichaam met pure voeding, hoogwaardige ingrediënten en voedingsstoffen die mogelijk kunnen bijdragen aan het verminderen van ontstekingen en het versterken van de algehele gezondheid.

Coaching, gedragsverandering en gewoontes die blijven

In haar coaching werkt Frida het liefst minimaal drie maanden met cliënten. Ze beschrijft de eerste weken als uitdagend, maar ook als essentieel. Het is de periode waarin lichaam en geest zich aanpassen en waarin de cliënt behoefte heeft aan ondersteuning, structuur en aanmoediging.

Voor Frida gaat coaching niet alleen over het geven van advies. Het gaat erom dichtbij te blijven, cliënten te helpen valkuilen te herkennen en vertrouwen op te bouwen in het veranderingsproces.

Hoe ziet een coachingstraject met jou eruit?

– Ik werk het liefst minimaal drie maanden met cliënten. Tijdens de eerste vier weken moet je erop rekenen dat het behoorlijk zwaar kan zijn. In die periode ligt de focus vooral op voeding, het verminderen van ontstekingen en het ondersteunen van het lichaam bij de omschakeling.

Ik coach voornamelijk op het gebied van voeding, al maakt beweging daar ook deel van uit. Ik ben opgeleid als personal trainer, maar in het begin hebben veel mensen vooral baat bij wandelen en misschien twee krachttrainingssessies per week.

Het traject bestaat vaak uit wekelijkse check-ins, persoonlijk of online, met tussendoor contact via WhatsApp. Er is veel ruimte voor tips, advies, gesprekken en aanmoediging.

Frida Gylners verhaal laat zien hoe nauw lichaam en geest met elkaar verbonden zijn. Na haar diagnose moest ze niet alleen haar lichaam opnieuw opbouwen, maar ook een nieuwe identiteit, een nieuwe mindset en een nieuwe kijk op het leven ontwikkelen.

Vandaag de dag gebruikt ze haar ervaringen om anderen te helpen hun lichaam beter te begrijpen, duurzame gewoontes op te bouwen en de kracht van training, voeding en herstel opnieuw te ontdekken.

Niet om koste wat kost meer te presteren, maar om een gezondheid op te bouwen die op de lange termijn standhoudt.